Strona wykorzystuje pliki cookies, jeśli wyrażasz zgodę na używanie cookies, zostaną one zapisane w pamięci twojej przeglądarki. W przypadku nie wyrażenia zgody nie jesteśmy w stanie zagwarantować pełnej funkcjonalności strony!

MM 1-2-3/2012

PDFDrukujEmail
Boening B-17G Flying Fortress • Skala - 1:33 • Opracowanie modelu - Zbigniew Sałapa • Rysunek barwny na okładce - Paweł Mularczyk
30,00 zł
Ocena: Nie ma jeszcze oceny

    BOEING B-17G FLYING FORTRESS

    mm 1 2 3 2012

    fot. Internet

    Replika oryginalnego B-17G „Ninę 0 Ninę" zbudowana w 1986 przez fundację Collings ze Stów w stanie Massachusetts. która do dziś bierze udział w pokazach i paradach lotniczych na całym świecie.

    Boeing B-17 Flying Fortress to samolot bombowy dalekiego zasięgu, produkcji amerykańskiej, używany podczas II wojny światowej. Jest jednym z najbardziej znanych samolotów bombowych w historii lotnictwa. Wstępne prace projektowe w BAC (Boeing Airplane Company) rozpoczęto 18 czerwca 1934 r. Ten nowy samolot miał być napędzany czterema dziewięciocylindrowymi silnikami Pratt & Whitney R-1690-E Hornet, chłodzonymi powietrzem, o mocy 750 KM każdy. Pierwszy lot prototypu odbył się 28 lipca 1935 r. na lotnisku w Seattle. Po zakończeniu prób w zakładach Boeinga, samolot pod oznaczeniem B-299 został przekazany USAF. Przeprowadzone własne testy w USAF pokazały dużą przewagę prototypu Boeinga nad konkurentami (Martin 149 oraz Douglas DB-1). 13 zamówionych samolotów z oznaczeniem YB-17 dostarczono armii w 1937 r. Były one pierwszą seryjną wersją Latającej Fortecy.

    Kolejną produkowaną seryjnie wersją był B-17B. Pierwszy lot odbył się w Seattle 27 czerwca 1939 r., a w niedługim czasie zakłady BAC wyprodukowały zamówionych wcześniej 39 samolotów. Kolejna wersja B-17C, potem B-17D brały już udział w działaniach wojennych na terenie Wielkiej Brytanii. Ciągłe modyfikacje samolotu oraz wprowadzanie nowych rozwiązań technicznych powodowały powstawanie nowych wersji. Wielkoseryjną produkcję zapoczątkowała wersja B-17F, wynosząca 3 405 samolotów.

    W lipcu 1943 r. rozpoczęto nową, seryjną produkcję, oznaczoną B-17G. Od poprzednich wersji różnił się tylko potężnym uzbrojeniem. To 12 karabinów maszynowych chłodzonych powietrzem Browning kal. 0.50 cal (12,7 mm): dwa w dolnej, dziobowej wieżyczce Bendix z zapasem 300 nabojów, po jednym karabinie na burtach dziobu - po 500 nabojów, dwa w wieżyczce grzbietowej - po 500 nabojów, dwa w podkadłubowej wieżyczce Sperry - po 500 nabojów, dwa w bocznych stanowiskach burtowych w tyle kadłuba - po 400 nabojów, dwa w stanowisku ogonowym lub wieżyczce Cheyenne - po 500 nabojów. Maksymalny zapas amunicji to 6 380 nabojów. Maksymalny ładunek bomb wynosił 7983 kg. Tej wersji Latającej Fortecy wyprodukowano najwięcej, łącznie 8 680 sztuk.

    Kadłub konstrukcji półskoru-powej, składającej się z wręg elementów usztywniających, połączonych podłużnicami i wzdłużnymi elementami usztywniającymi. Pokrycie kadłuba nitowane z arkuszy gładkiej blachy aluminiowej. Kołowy przekrój kadłuba z podwyższeniem w górnej środkowej części, w miejscu kabiny pilotów i przedziału radiotelegrafisty. Kadłub składał się z czterech sekcji: przedniej, środkowej, tylnej oraz ogonowej.

    Skrzydła dwudźwigarowe, całkowicie metalowe, konstrukcji półskorupowej, o symetrycznym profilu. Dwa dźwigary konstrukcji kratownicowej, złożone z rur aluminiowych, o przekroju kwadratowym, łączonych ze sobą nitami i śrubami. Klapy krokodylowe o rozpiętości 7,44 m, kryte płótnem. Lotki na zewnętrznych sekcjach skrzydeł również kryte płótnem.

    Usterzenie w klasycznym, wolnonośny układzie. Konstrukcja stateczników dur aluminiowa z alcladowym pokryciem. Statecznik pionowy trzydźwigarowy z tylnym dźwigarem głównym. Stateczniki poziome dwudźwigarowe. Stery wysokości i kierunku kryte płótnem, wyposażone w sterowane klapki wyważające. Napęd stanowiły cztery gwiazdowe silniki tłokowe, chłodzone powietrzem, typu Wright R-1820-97, o mocy 1200 KM. W dolnej części gondoli silnikowej zainstalowano turbosprężarkę Generał Electric Type B-22.

    Podwozie składało się z dwóch zespołów głównych chowanych w locie oraz kółka ogonowego. Podwozie główne chowane było do przodu, z pojedynczym kołem o średnicy 1,68 m. Kółko ogonowe o średnicy 0,79 m, chowane do kadłuba.

    Załoga B-17G składała się z dziesięciu osób - pilota, drugiego pilota, bombardiera, nawigatora, radiooperatora i pięciu strzelców.

    B-17 G „Ninę 0 Ninę" (nazwa pochodzi od trzech ostatnich cyfr numeru seryjnego 42-31909) został zbudowany w 1943 r. Do Anglii przybył 5 lutego 1944 r. i prawie od razu wyleciał z pierwszą misją do Augsburga, potem brał udział w 18 lotach na Berlin, zrzucając 562 000 funtów (ok. 26 000 kg) bomb. Po zakończeniu działań wojennych w Europie powrócił do USA, gdzie został złomowany w 1945 r.

    Fundacja Collings ze Stow w stanie Massachusetts zbudowała z innego B17-G replikę oryginalnego „Ninę 0 Ninę", który do dzis bierze udział w paradach i pokazach lotniczych.

    DANE TECHNICZNO-LOTNE  B-17G
    Długość - 22,78 m
    Rozpiętość - 31,62 m
    Wysokość - 5,79 m
    Powierzchnia nośna - 131,92 m2
    Masa własna - 16 390 kg
    Masa całkowita - 29 710 kg
    Prędkość maksymalna - 486 km/h
    Prędkość przelotowa - 241 km/h
    Pułap - 10 850 m
    Zasięg - 2 976 km
    Zasięg maksymalny - 5 470 km
    Zapas paliwa - 13 627 l
    Uzbrojenie - 12 k.m. M2 Browning kal.12,7mm
    Samolot zabierał 2 200 kg bomb

     

    powrot sklep

Producent: Liga Obrony Kraju

Opinie

Nikt jeszcze nie oceniał tego produktu.
top